Госпоѓицата Черити

Черити е девојче. Мало девојче. Како и сите деца, и таа е преплавена од љубопитност, гладна за зборови и за нежност. Арно ама, едно мало девојче од англиската висока класа во 1880-тите мора да молчи и да не се истакнува премногу, освен в црква и ако е потребно. Возрасните околу неа не ѝ обрнуваат внимание, нејзините помали сестри се мртви. Така, Черити се засолнува на третиот кат од својот дом со слугинката Табита. За да не полуди од здодевност или, едноставно, од лудило, во собата одгледува глувци, тренира зајак и проучува печурки под микроскоп. Додека таа напамет го учи Шекспир и неуморно црта врани во снегот, нејзините братучетки Ана и Лидија растат, одат на балови и флертуваат со недостижниот Кенет Ешли. Дали навистина никогаш ништо нема да се случи во животот на госпоѓица Черити? „Драга Мари-Од, Ја користиш романескната биографијата на Беатрикс Потер за да ни раскажеш сѐ, […] дека, ако има страст, ако е пламенот жив, тогаш овој живот вреди да се живее. Наместо Беатрикс Потер, би можел да биде кој било друг, но бидејќи ги сака животните, ќе им се допадне на најмалите читатели. А, возрасните ќе се воодушеват кога пред себе ќе ги видат Оскар Вајлд и Бернард Шо во живо. Впрочем, сите ќе се воодушеват... сите.“ Ана Гавалда, Ел „Ја напишав Госпоѓицата Черити за да им оддадам почит на креативните жени од 19 век, на железната волја што им била потребна за да се пробијат во светот со кој владеат мажи. Се двоумев кој модел да го следам: Џејн Остин, грофицата од Сегур, Шарлот Бронте или Жорж Санд? Тогаш се потсетив на биографијата што ја добив како подарок пред дваесет и пет години, „Животинскиот свет на Беатрикс Потер“ од Маргарет Лејн. Ја препрочитав и се воодушевив. Станува збор за животот на вистинска хероина во викторијанска Англија, која толку многу ја сакам. Овој реален живот го преобратив во лажна автобиографија, онаа на Черити Тидлер, хероина што длабоко во себе наликува на мене – девојче затворено во магичен круг, кое малку по малку, полека, успева да постои во очите на другите. Таа цртајќи, јас пишувајќи.“