Флора

Една ноќ, Адам и Сара на периферијата на градот пронаоѓаат необично суштество – нешто што не личи ниту на животно, ниту на растение, ниту на нешто што досега го познавале. Го носат во старата викендичка на бабата на Адам, во Степата, напуштен дел од градот кој полека го презема природата. Му го даваат името Флора. Парот, кој има проблем со зачнувањето, постепено се врзува за суштеството со сила на родителска љубов. Но додека Флора расте и станува сè понеобична, се појавуваат прашањата: што значи да се биде родител, каде завршува природата, а започнува човекот, и дали можеме да го сакаме она што не го разбираме? Во цивилизација на работ од сопствената истрошеност, каде што природата и технологијата се испреплетуваат на непредвидливи начини, „Флора“ отвора вознемирувачка визија за иднината на човекот. Дали природата може да се вклопи во нашата полудена техно-цивилизација – или можеби токму човекот треба повторно да го пронајде своето место во нејзините сурови закони? Поетична, лирска и метафорички згусната, ова е приказна за родителството, љубовта и границите на човечкото, но и силна еко-приказна за светот што го создаваме со свои раце. Роман за новото време, новите технологии, новите суштества, новото човештво – и за природата што можеби веќе го пишува следното поглавје.