Совршен поет

„Препрочитувањето на поезијата на Игор за мене беше еден долготраен, тегобен и мачен, но едновремено и неверојатно просветлувачки процес, едно од оние животни искуства кои некако го менуваат човека. Читањето на овој обемен корпус стихови што се мрачни, љубовни, еротски, безобразни, сурови, цинични, алкохолизирани, повторливи, баладни, епски, сатирични, филозофски, осамени, гневни, возбудливи, ритмични, екстатични, телесни, отуѓени, бунтовни, помирливи, животворни, смртоповикувачки, разурнувачки, бесни, смирувачки, роморливи, обилни, но никако невпечатливи, рамнолиниски и занемарливи, беше едно повторно, длабоко медитативно соочување со она што за (во и од) Игор беше поезијата: „чувствено продирање низ суштината“. Читајќи го Игор во неговата севкупност, ја видов поезијата секаде каде што ја гледал и тој: во секое свое животно искуство (од најбаналните секојдневности до најтрауматските и најдлабоките, како умирањата и раѓањата на најблиските), во хронотопите на урбаното живеење (од креветот и работната маса, па сè до големиот грд град), па дури и во самиот процес на пишување на поезијата (од поривот и помислата на стиховите до нивното механичко запишување). Одново ја почувствував и неговата осаменост („сам сум. вистински сум сам“), и неговата потреба за топла љубов („ни дома имам ни себе се имам / љубов кога немам“), и неговиот страво-копнеж кон смртта („ќе успеам ли да умрам / како што се очекува, или ќе крвавам / до последниот збор“)“. Елизабета Баковска