Владимир Георгиевски - монографија

Исклучителното уметничко творештво на Георгиевски е систематизирано, анализирано и толкувано во обемната студија насловена: „Етичкиот императив како одговор на институционализирањето на светото и егзистенцијалното“, чиј автор е историчарот на уметноста Д-р Љубен Пауновски, во која се вели: „Сликарството на Владимир Георгиевски (1942 - 2017) е жестока полемика со остар критичко-демаскирачки став кон институционализацијата на светото и егзистенцијалното во човековиот свет. Уметникот погодил во центарот - тоа институционализирање, како непишано правило, се престорува во еден од најголемите парадокси. Комплексните размислувања, сфаќања и ставови за оваа тема родиле комплексни слики. Во нив уметникот го изложил неговото мислење дека споменатиот вид институционализирање неминовно бара и остварува, цврсто или меко, узурпирање, монополизирање и контрола над светото и егзистенцијалното. Тоа, пак, неминовно води во - отворени или маскирани - константни манипулирања со светото и егзистенцијалното. Уметничкиот опус на Владимир Георгиевски е заснован на неговиот личен животен принцип кој гласи: „Човек без вера не е човек“, што во овоземното живеење подразбира човек (човештво) што стреми кон чистото срце и просветлениот ум, какви што се (архетипите) на небесниот рицат Христот (христоликите) и на земниот рицар Дон Кихот (донкихотите). Меѓутоа, опсервациите и непосредните или историските искуства што тој ги добивал за човекот, за човечките односи, за нивната социјална структура и воопшто за светот на луѓето, во него создавале ментални слики на човечки свет поклопен од вечна ноќност, постојана судреност на една етаблирана и една исклучена толпа, на постојани ругања, клевети и распнувања, на луѓе со слаба ментална светлина, на помама по материјалното, по Златното теле кое како врховен култ со милениуми суверено владее со човештвото.