.jpg)
.jpg)
По повод отворањето на 25. Зимски олимписки игри, кои вчеравечер официјално започнаа во Милано и Кортина, споделуваме извадок од книгата „Спортски стории: записи, настани и сеќавања“ на истакнатиот спортски новинар и коментатор Зоран Михајлов. Во овој дел сеќаваме на отворањето на Зимската олимпијада во Сараево во 1984 година и значајните моменти од тогашните спортски настани.
Сеќавање на Зимската олимпијада во Сараево во 1984 година
ИДИЛАТА ПРЕТВОРЕНА ВО ТАЖНА НОСТАЛГИЈА
Олимпијадата во Сараево од целиот свет беше оценета како една од најубавите и најидилични зимски собири. Подоцнежните воени дејства во БиХ кај сите што беа присутни на Олимпијадата придонесоа на неа да се сеќаваат со тага. Кирк Даглас и астрономската сметка во Баш чаршија. Комплименти за тимот на тогашна ТВ Скопје.
Во олимписката 1984 година сè уште се одржуваа двете олимпијади – летната и зимската – во иста година. Летната беше во Лос Анџелес, а зимската – која за нас е многу интересна – се одржа во Сараево. Велам, многу интересна за нас, од проста причина што тогаш бевме жители на една држава – Југославија – и беше нормално секој од нас да се чувствува како да е дел од таа грандиозна манифестација.
Новинарите, пак, бевме во центарот на вниманието, зашто нашите колеги од целиот свет во нас гледаа личности кои можеа да им помогнат, да ги упатат и да им ги от кријат сите непознати нешта. Тие се интересираа за сè и сешто, но најмногу за Баш чаршија, за нејзината историја, за животот во неа, за убавините и традициите што ги криеше таа, заедно со сè она што беше карактеристично за градот домаќин. Посебно беше потенциран соживотот во Сараево, тоа дури беше нешто со што се фалевме, без да претпоставиме што ќе се случи осум години подоцна. Така, за дотогаш најубавата Зимска олимпија да, што беше оценка на целиот свет, на следните вакви собири сеќавањата се претворија од идилична во тажна носталгија...
Шпиљак утна, Крижај го извади, Јуре Франко со медал
На сараевската Олимпијада, пак, свеченото отворање беше приказна за себе. На популарниот стадион „Кошево“ сè беше беспрекорно, освен поздравниот говор на Мика Шпиљак, тога
шен претседател на Сојузот на синдикатите на Југославија. Се сплетка токму тогаш кога требаше да се постигне максимален ефект. Тој и онака не беше познат по течното говорење, нешто
промрмори, којзнае што рече, но одекна аплауз, странците и не разбраа што изговори и Олимпијадата беше отворена. Ако ништо повеќе, тој дел од говорот тие можеа да го прочитаат преку прет ходно подготвениот превод на големиот семафор, па така за нив сè беше како што треба. За нас, пак, остана отворено прашањето дали покрај толкуте гласноговорници што ги создаде системот, токму тој требаше да биде најекспонираниот во најчувствител ниот дел на отворањето на спектаклот. Но, никој не можеше да противречи на решенијата што доаѓаа од врвот на ЦК. Со спортистот, пак, кој требаше да ја положи заклетвата за фер и спортска борба од името на сите учесници на игрите, немаше проблем. Иако понекогаш изгледа повлечено, дури и срамежливо, Бојан Крижај си ја заврши задачата на највисоко ниво. На Олимпијадата, барем што се однесува на оној натпреварувачки дел, се сеќавам како да беше вчера, на машкиот спуст кој по трите одложувања поради големите снежни врнежи, конечно се одржа, иако беше малку магловито. Тука се случи и најголе мото изненадување во алпските дисциплини. Неочекувано победи 17-годишниот Американец Вилјем Бил Џонсон, кој ја разби фаворизираната австро-швајцарска фаланга. Новинарите тогаш напишаа: „Младиот Бил како да излезе од маглата на Бјелашница и им одржа лекција на фаворитите“. Навистина беше така. Но, како што се појави молскавично, така брзо и замина од скијач ката сцена, за повторно да им остави простор на Европејците да се наттркуваат во најбрзата и најопасна алпска дисциплина. Од Југословените сите аплаузи ги собра Словенецот Јуре Франко, кој со освојувањето на сребрениот медал во велеслаломската трка беше најуспешен домашен спортист.
И еден детаљ што сметам дека треба да биде регистриран: комплетната екипа на Телевизија Скопје, предводена од режисерите Скендер Кули и Сашо Панов, на највисоко ниво ги реализираше преносите од атрактивните хокејски натпревари во салата „Скендерија“. Се добиваше впечаток, сите што беа вклучени во преносите како со години да го работеле тоа, иако ова им беше прв ваков испит. Но, големата професионалност и ентузијазмот кај секој член од тимот не можеа да останат без резултат. За разлика од тогаш, сега е многу поинаку, тоа гледачите најубаво го чувствуваат..
Книгата „Спортски стории“ е достапна во книжарниците на Литература.мк, и онлајн преку www.literatura.mk
